Pavillion of Dreams
EXHIBITION AREA
- een museum over dromen ontworpen aan de hand van je slaapritme
- in opdracht van Willem de Kooning Academie
- Rotterdam, maart 2017
The Pavilion of dreams, contains
several rooms with various objects.
I want to show visitors what dreams can do with you. Every space is designed in response to a dream. The order of the objects I based on the different sleeping phases. All objects are based on an artist’s dream. In the spaces you experience the dreams of the artist. The visitor is directed by consecutive, claustrophobic, conscious, fearful and liberating dream phases.
Area Description
Binnenkomend in de eerste zaal kom je in een ruimte die in de war lijkt, nergens is een normale hoek te vinden. Hierin hangen de schilderijen van Amy Casey. In haar dromen zag zij steden in verval raken en werden deze slechts overeind gehouden door touwtjes. De betekenis van deze touwtjes wordt aan de toeschouwer overgelaten. Dit roept verwarring op; zelfs de kunstenares is hier niet duidelijk over. Deze verwarring laat ik versterken door de vorm van de zaal.
Verdergaand naar de volgende expositie kom je in een kleine ruimte die heel nauw om een object heen gemaakt is. De ruimte is benauwend, vervelend klein zelfs en je wilt er graag uit. Dit gevoel komt overeen met het gevoel dat Ans Repkens bij haar droom had. In haar kunstwerk zitten mensen opgesloten in hokjes waar zij niet uit kunnen. Ze worden tegengehouden door de maatschappij omdat ze “anders” zijn. Ze wachten op de vrijheid.
De volgende ruimte is heel anders. Het is een malle ruimte; een soort doolhof. Hier zie je foto’s die mensen hebben ingestuurd en die ze voorzien hebben van een beschrijving van zichzelf en hun droom. De kunstenaar Antonio Mora maakt van deze foto’s zwartwit portretten. De ruimte hangt verder vol met lange touwen en kent geen looproute. Het is een vrije ruimte. Je kan er je eigen keuzes maken. De mogelijkheid om zelf een foto met bijschrift in te sturen maakt de ruimte samen met de touwen in zekere zin interactief.
De hal naar de volgende ruimte bevat twee objecten. Het zijn twee gezichten. Deze twee objecten gaan over het feit dat je je bewust bent dat je aan het dromen bent tijdens het dromen. Dit zijn de zogenaamde Lucide dromen. Omdat je langzaam naar beneden loopt en om de twee objecten heen moet, ben je je bewust dat je onderweg bent naar een volgende ruimte. De trap stuurt je als het ware verder.
De hal uitlopend kom je in een heel donkere ruimte waarin je niet goed kunt zien waar muren of plafonds beginnen dan wel ophouden. De ruimte is bevreemdend, zelfs beangstigend. Je ziet medebezoekers slechts als schimmen van mensen rondlopen. De beangstigende fotografie van Arthur Stress doet de rest. De foto’s zijn gebaseerd op nachtmerries van kinderen uit de jaren zestig.
.png)
Vanuit de duisternis loop je de trap op naar het licht en kom je buiten. In een constructie is een groot verend vangnet opgehangen. De bezoeker kan liggen in dit net. Je voelt je er heel vrij aangezien je vrij uitzicht hebt op de open lucht. Boven het net hangen objecten van Ivon Drummen. In deze objecten beeldt zij haar terugkerende dromen uit over vrijheid en vliegen.
Na uitgerust en ontspannen uit het net gekomen te zijn ga je terug naar binnen. De ruimte is rond en heeft een draaiende vloer. Aan de muur hangt een zeer klein schilderij van Salvador Dali waarin hij het verstrijken van de tijd in een droom weergeeft. Doordat de vloer draait heb je letterlijk het gevoel dat de tijd voorbijgaat.
Aan het einde van deze expositie kom je terug in de eerste ruimte. Hier kan je rustig naar buiten kijken en alles wat je gezien hebt even laten bezinken. Op de muur wordt het blog van Carla Young weergegeven. Haar teksten en tekeningen zijn uitwerkingen van haar dromen.
